تولید بدون کارخانه؛ صادرات بدون سرمایه

تولید بدون کارخانه ابن هفته، روایتی از یک صادرکننده نمونه است که مسیر متفاوت ورود به تولید و تجارت را طی کرد؛ محمدامین حاج‌کاظمیان، بدون داشتن کارخانه و سرمایه، اولین بار در سال ۷۸ به یکی از کشور‌های آمریکایی صادر کرد و هشت سال بعد بزرگترین صادرکننده خشکبار شد و چند سال عنوان صادرکننده نمونه کشور را به خود اختصاص داده است؛ راز صادرات موفق او را در این گزارش ببینید.

به گزارش پایگاه خبری امیدرسان، محمدامین حاج‌کاظمیان، از مسیری متفاوت برای ورود به عرصه تولید و صادرات گفت؛ مسیری که از استفاده از ظرفیت خالی کارخانه‌های موجود آغاز شد و امروز به صادرات سالانه ۳۵ هزار تن محصول ایرانی به بازار‌های خارجی رسیده است.

این صادرکننده نمونه کشور در این برنامه از تجربه‌ای گفت که نشان می‌دهد برای ورود به عرصه تولید و صادرات، لزوماً داشتن کارخانه و سرمایه کلان شرط آغاز کار نیست.


او فعالیت خود را با استفاده از ظرفیت‌های خالی کارخانه‌های موجود آغاز کرد؛ به این معنا که به جای سرمایه‌گذاری برای ساخت واحد تولیدی، از امکانات و خطوط تولید کارخانه‌هایی که بخشی از ظرفیتشان بلااستفاده بود، استفاده کرد.

شروع از نقطه صفر

حاج‌کاظمیان در روایت مسیر کاری خود تأکید کرد که در ابتدای فعالیت، سرمایه قابل توجهی در اختیار نداشت؛ به گفته او حتی سرمایه‌ای در حد خرید یک خودروی پراید نیز نداشت، اما همین محدودیت باعث نشد از ورود به بازار تولید و صادرات صرف‌نظر کند.

او کار را با سفارش‌های کوچک آغاز کرد و با استفاده از پیش‌پرداخت مشتریان، امکان تأمین و تولید سفارش‌ها را فراهم کرد؛ روشی که به تدریج زمینه توسعه فعالیت و افزایش حجم صادرات او را فراهم کرد.

این تجربه، نمونه‌ای عملی از مدل «تولید بدون کارخانه» است؛ مدلی که در آن کارآفرین به جای صرف سرمایه برای ایجاد زیرساخت‌های تولید، از ظرفیت‌های موجود استفاده کرده و تمرکز خود را بر شناسایی بازار، جذب مشتری، فروش، توسعه برند و صادرات قرار می‌دهد.

از سفارش‌های کوچک تا صادرات ۳۵ هزار تن

مسیر فعالیت حاج‌کاظمیان طی سال‌های بعد توسعه پیدا کرد و هشت سال پس از آغاز فعالیت، عنوان صادرکننده نمونه کشور را به دست آورد. اکنون، بر اساس آنچه در این گفت‌و‌گو مطرح شد، سالانه حدود ۳۵ هزار تن محصول ایرانی با نشان این مجموعه به بازار‌های خارجی صادر می‌شود؛ صادراتی که بازار‌های اروپا و آمریکا را نیز دربرمی‌گیرد.

توسعه این فعالیت از ظرفیت‌های تولیدی موجود، نشان می‌دهد که در مدل تولید بدون کارخانه، الزاماً قرار نیست تولیدکننده مالک کارخانه باشد؛ بلکه می‌توان با شناسایی ظرفیت‌های بلااستفاده واحد‌های تولیدی، میان تولیدکننده و بازار ارتباط ایجاد کرد و از این ظرفیت برای توسعه کسب‌وکار و صادرات استفاده کرد.

صادرات با فکس؛ وقتی خبری از شبکه‌های اجتماعی نبود


یکی از بخش‌های قابل توجه روایت حاج‌کاظمیان، مربوط به نخستین تجربه‌های صادراتی اوست.

او با اشاره به شرایط سال‌های ابتدایی فعالیت خود گفت نخستین صادراتش به یکی از کشور‌های آمریکایی در دوره‌ای انجام شد که خبری از شبکه‌های اجتماعی و ابزار‌های ارتباطی امروزی نبود و ارتباط با مشتری خارجی با استفاده از دستگاه فکس انجام می‌شد.

این تجربه، بخشی از مسیری است که از سفارش‌های کوچک و امکانات محدود آغاز شد و در ادامه به فعالیتی گسترده در بازار‌های بین‌المللی رسید.

ظرفیت‌های پنهان کارخانه‌ها؛ فرصتی برای کارآفرینی

«تولید بدون کارخانه» تلاش دارد تجربه فعالانی را روایت کند که با استفاده از ظرفیت‌های موجود، بدون سرمایه‌گذاری سنگین برای ایجاد کارخانه، وارد عرصه تولید، تجارت و صادرات شده‌اند.

تجربه محمدامین حاج‌کاظمیان در این برنامه نیز نشان می‌دهد که ظرفیت خالی کارخانه‌ها می‌تواند به یک فرصت اقتصادی تبدیل شود؛ فرصتی که در صورت اتصال درست به بازار و مشتری، امکان ایجاد ارزش افزوده، توسعه برند ایرانی و افزایش صادرات را فراهم می‌کند.

نداشتن کارت بازرگانی، مانع شروع صادرات نیست

حاج‌کاظمیان در بخش دیگری از این گفت‌و‌گو، درباره کارت بازرگانی نیز توضیح داد و تأکید کرد که نداشتن کارت بازرگانی نباید به مانعی برای ورود افراد به عرصه صادرات تبدیل شود. او گفت: «در سه سال اول فعالیت، توصیه نمی‌کنم کارت بازرگانی بگیرید؛ به جای آن تیم‌سازی کنید و از ظرفیت کارت بازرگانی تولیدکنندگان یا واردکنندگان استفاده کنید.»

به گفته وی، با تشکیل یک تیم و تقسیم درست وظایف می‌توان بدون درگیر شدن با هزینه‌ها و الزامات اولیه، مسیر صادرات را آغاز کرد و به‌تدریج کسب‌وکار را توسعه داد.

مهارت ارز آوری؛ بزرگترین سرمایه

این توصیه اکید محمدامین حاج کاظمیان است؛ داشتن مهارت ارزآوری و سواد صادرات را بزرگترین سرمایه می‌داند و می‌گوید: والدین مسیر آموختن مهارت ارزآوری را برای فرزندان خود فراهم کنند. او می‌گوید: من سال‌ها آموختم و تلاش کردم؛ کمتر خوابیدم به طوریکه ساعت خواب من چهار ساعت است و معتقدم تا زنده‌ام باید بیدار بمانم و تلاش کنم؛ مطالعه زیادی داشته‌ام و باید بگویم در دنیای MBA و DPA هیچ مطلبی نیست که منتشر بشود و من آن را ندانم.


منبع: صداوسیما

امیدرسان، رسانه امیدبخش

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *